O sırada yaban domuzu da suya eğiliyormuş. Bir yaz günü aslan su içip serinlemek amacıyla bir su başına gelmiş.

Aslan:
- Çekil bakalım da suyumuzdan içelim, ” demiş
- “Ne demek çekil?”, demiş yabandomuzu. Biz hayvan değilmiyiz? Biz de su içemez miyiz? Asıl sen çekil!

Kıyasıya, kırasına, öldürüp ölmecesine bir dövüşten sonra, kan ter içinde kalmışlar. “Sen çekil, hayır sen çekil” derken işi dövüşe çevirmişler. Ayrılıp bir solukluk dinlenmede ne görsünler? Tepedeki ağaçlara akbabalarla kara kargalar konmuşlar:

“Aman birbirlerini hemen öldürseler de leşleri bize kalsa” diye bekle miyorlar mı?

Hem aslanda hem yabandomuzunda şafak sökmüş: “Bu akbabalarla kara kargalara yem olmayalım, iyisi budur. Aman, kavgayı dövüşü boş verelim! Eski dostluğumuza dönelim” demişler ve yollarına gitmişler.

Sonuç: Kardeşlerim, dövüşenler için son, her zaman kötüye varır, bir kazanç getirmez. (Dövüşüp sövüşmek iyi mi? Barış içinde yaşamak varken üstelik..)